O Παπα - Φιλάρετος, ό Ηγούμενος τής I.M. Κωνσταμονίτου.

Οί Πατέρες τής Ί. Μονής Κωνσταμονίτου πολλά έχουν, φυσικά, νά γράψουν γιά τόν "Αγιο Γέροντα τους, διότι τόν έζησαν άπό κοντά πολλά χρόνια. Άπό μακριά έγώ λίγα γνώριζα, άλλά θά ήταν αδικία, έάν δέν ανέφερα καθόλου τόν "Αγιο Γέροντα, διότι διακρινόταν γιά τίς αρετές του ανάμεσα στους άλλους Πατέρες καί Ηγουμένους τής εποχής του καί ήταν ξακουστός.Κάποτε, λοιπόν, είχε έπισκεφθή τήν Ί. Μονή Κωνσταμονίτου ένας έφεδρος Αξιωματικός, κατά τό 1950.Ό Παπα - Φιλάρετος τόν φώναξε άπό μακριά μέ τό όνομα του καί τοΰ είπε καί μιά περιπέτεια πού είχε' τόν συμβούλευσε καί τόν παρηγόρησε. Ό Αξιωματικός τάχασε!Είχε συγκλονισθή άπό τό διορατικό χάρισμα τοΰ Γέροντα καί τοΰ είπε μέ ευλάβεια:-Γέροντα, θά γίνω Μοναχός, μόλις απολυθώ.Ό Πατήρ απήντησε:-Νά γίνης, παιδί μου, άλλά όχι σ' αυτό τό Μοναστήρι, γιατί θά σοΰ συμβή πειρασμός μετά άπό τρία χρόνια μέ τόν Γραμματέα.Ό Γέροντας προέβλεπε καί μετά άπό τρία χρόνια έναν πειρασμό πού θά συναντούσε!"Οταν λοιπόν ό Αξιωματικός απολύθηκε άπό τόνΣτρατό, ό Παπα - Φιλάρετος τόν συμβούλευσε καί τόν έστειλε σέ άλλη Μονή, όπου καί έγινε Μοναχός. Άλλά κάθε μήνα πήγαινε καί συμβουλευόταν τόν άγιο Γέροντα.Μιά μέρα πού τόν είχε έπισκεφθή, τόν βρήκε καθισμένοσέ μιά άκρη τού κελλιοΰ του τόν Παπα - Φιλάρετο νά πιά-νη τό κεφάλι του. Ό Πατήρ Άνανίας (ό πρώην Αξιωματικός) μέ πόνο τόν αγκάλιασε καί τόν ρώτησε:-Τί έχεις, Γέροντα; Τί έπαθες;
Καί ό Γέροντας απήντησε στενοχωρημένος:-Τέκνον μου, Άνανία, ούδένα πειρασμό είχα σήμερα, έγκατέλειψις Θεοΰ!Ό Αθλητής τοΰ Χριστού Παπα - Φιλάρετος ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα μέ τούς πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό!"Αλλη φορά πάλι, είχε ιδεί έναν λαϊκό καί τοΰ λέει:- "Ε, κακομοίρη μου, έσύ δέν πάσχεις άπό σωματική αρρώστια. "Αδικα καταξοδεύτηκες στους γιατρούς.'Εσένα ό σερσέμης* σέ βασανίζει.Εκείνος τοΰ είπε:-Κάνε προσευχή, Γέροντα, νά απαλλαχτώ.Καί ό Παπα - Φιλάρετος τοΰ απήντησε:-Θά κάνω έγώ προσευχή, παιδί μου, άλλά καί έσύνά νηστέψης, γιατί έτσι μόνο φεύγει τό δαιμόνιο, μέ νηστεία καί προσευχή* τό είπε ό Χριστός μας.Ό βασανισμένος άνθρωπος έκανε υπακοή καί έγινε καλά μέ τήν νηστεία πού έκανε ό ίδιος καί τήν νηστείακαί προσευχή τοΰ Αγίου Γέροντα.Στά τελευταία του πιά ό Παπα - Φιλάρετος είχε ωριμάσει πνευματικά καί γνώριζε όχι μόνο τίς καρδιές καίτούς λογισμούς τών ανθρώπων, άλλά ακόμη καί στίς τσέπες τί είχαν!Μιά μέρα είχε περάσει άπό τήν Μονή Κωνσταμονίτου ένας Κληρικός, νά πάρη τήν ευχή τοΰ Γέροντα καί νάτόν συμβουλευτή. "Ηθελε νά μείνη στό "Αγιον "Ορος. Ό Παπα - Φιλάρετος, άφοΰ τοΰ απήντησε στά θέματα πού ιού ανέφερε, καί σέ άλλα, πρίν νά τοΰ τά πή ό Κληρικός,rou είπε καί τί νά κάνη τά χρήματα πού είχε στίς τσέπες Γου, καί τό ποσό ακριβώς τών χρημάτων πού είχε! Ό Κληρικός τάχασε καί δόξασε τόν Θεό, πού γνώρισε Γέροντα καί στήν εποχή μας σάν τούς Γεροντάδες τής παλαιάς εποχής!"Οταν πιά γέρασε ό Παπα - Φιλάρετος, αρρώστησε λίγο, γιατί οί σωματικές του δυνάμεις τόν είχαν εγκαταλείψει. Οί Πατέρες τής Μονής άπό αγάπη τόν ανάγκασαν νά πάη σέ Νοσοκομείο στήν Θεσσαλονίκη, γιά νά έξετασθή. Ό Γέροντας δέν κατάλαβε πώς βρέθηκε στό Νοσοκομείο, γιατί ήταν ζαλισμένος καί άπό τό ταξίδι, εκτός άπό τήν εξάντληση πού είχε. "Οταν συνήλθε, βλέπει γιάμιά στιγμή νά έρχωνται οί Νοσοκόμες καί νά τόν πλησιάζουν. Ό Παπα - Φιλάρετος, μόλις τίς είδε στά άσπρα ντυμένες καί μέ εκείνα τά καπελάκια, νόμιζε ότι είναι "Αγγελοι μέ φωτοστέφανα καί άπό ευλάβεια έκρυβε τό πρόσωπο του μέ τό σεντόνι. "Ολοι γύρω του τάχασαν καί θαύμασαν γιά τήν καθαρότητα τού Γέροντα! Ό Προηγούμενος Συμεών ό Φιλοθείτης ήταν καί αυτός δίπλα του τότε,ό όποιος καί μού τό διηγήθηκε.Τόν μετέφεραν μετά στήν Μετάνοια του, καί άνεπαύθη έν Κυρίο. Τήν ευχή του νά έχουμε. 'Αμήν.

Οί δύο φαντασμένοι Μοναχοίπού πλανέθηκαν.

Κάποτε δύο νέοι, πού ήταν πολύ αγαπημένοι άπό τόν κόσμο, είχαν έρθει στό "Αγιον "Ορος καί έγιναν Μοναχοί. Δυστυχώς όμως δέν συμβουλεύονταν μεγαλύτερους ούτε καί άκουγαν συμβουλή μεγαλυτέρου, άλλά άκουγαν τό παιδικό τους μυαλό, πού συμφωνούσε πάντα τοΰ ενός μέ τοΰ άλλου γιά θέματα πνευματικά. "Αλλοτε έκαναν μεγάλες νηστείες, μέχρι πού άπέκαμαν καί μετά τό έριχναν στό πολύ φαγητό, καί άλλοτε έκαναν τούς έγκλειστούς Ήσυχαστάς, μέ παιδικό εγωισμό, καί μετά έτρεχαν νά βρουν ανθρώπους, γιά νά μιλοΰν συνέχεια καίνά άργολογοΰν. Μέ άλλα λόγια, ό πονηρός τούς πετούσε άπό τά δεξιά στά αριστερά καί πάλι άπό τά αριστερά στά δεξιά, όπως έπαιζαν καί αυτοί μέ τό δικό τους παιδικό μυαλό μέ τήν Καλογερική.Μεταξύ τους όμως είχαν αγάπη αδελφική. Άλλά τί τό θέλεις; "Εβλαψαν τά μυαλά τους μέ τόν εγωισμό τους,άφοΰ δέν άκουγαν κανέναν μεγαλύτερο, καί ό ένας άνέπαυε τόν άλλο στό
θέλημα του. Είχαν δέ ύποσχεθή νά μή χωρισθούν ποτέ ούτε σ' αυτή τήν ζωή ούτε καί στήν άλλη.
Ό πονηρός όμως τό εκμεταλλεύτηκε αυτό καί τούς άνοιξε, δυστυχώς, δουλειά!Μιά μέρα λοιπόν λέει ό ένας στόν άλλο:- Μοΰ πέρασε ένας λογισμός, αδελφέ μου, ότι αυτό πού υποσχεθήκαμε, νά πεθάνουμε καί οί δυό μιά μέρα,δέν είναι σίγουρο ότι θά γίνη. Τό πιό σίγουρο γιά τήν υπόσχεση μας είναι νά ραφτούμε καί οί δυό μαζί, όπως ράβουν τούς νεκρούς, καί νά πέσουμε στήν θάλασσα.Δυστυχώς, τό δέχθηκε καί ό άλλος μέ χαρά. Παίρνουν λοιπόν μιά κουβέρτα, σπάγκο καί σακοράφα καί πηγαίνουν γιά τήν θάλασσα χαρούμενοι. Άφοΰ ράφτηκαν καλά, επάνω σ' έναν βράχο, έπεσαν κάτω στήν θάλασσα. Επόμενο ήταν, όπως ήταν τυλιγμένοι καί ραμμένοι,νά πνιγούν μιά μέρα καί οί δύο.Πέρασε αρκετό διάστημα, καί τά πτώματα τους  βρέθηκαν στήν ακροθαλασσιά τοΰ Βόλου. (Αυτό έγινε γύρω στό 1912).Τό θλιβερό αυτό γεγονός πού μάς συγκλονίζει, μάς φρενάρει κιόλας, γιά νά είμεθα προσεκτικοί. Παράλληλα όμως καί μάς υποχρεώνει νά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά μή θεώρηση γιά αυτοκτονία αυτή τήν αυτοκτονία τών αδελφών μας, άλλά νά τήν παράβλεψη σάν παιδική μεγάλη αταξία. Αμήν.

Ό ευλαβής καί υπάκουος υποτακτικός.

Ενας νεαρός Μοναχός τής Ιεράς Μονής Έσφιγμένου, επειδή είχε πολλή κατάνυξη τήν ώρα τής προσευχής καί προδιδόταν στήν Ακολουθία άπό τούς λυγμούς καί τά κλάματα, δέν κατέβαινε γι' αυτόν τόν λόγο στήν Εκκλησία, άλλά προσευχόταν μόνος του στό κελλί του. "Οταν είδε ό Ηγούμενος νά άπουσιάζη μιά - δυό άπότήν Ακολουθία, μπήκε σέ λογισμούς καί κάλεσε τόν Μοναχό στό Ήγουμενεΐο καί τόν ρώτησε:
-Γιατί, παιδί μου, δέν έρχεσαι στήν Ακολουθία, όπως όλοι οί Πατέρες;
Ό αδελφός απήντησε:
-Γέροντα, δυσκολεύομαι στό Ναό, ένώ στό κελλί μου μπορώ νά προσεύχωμαι μέ πολλή κατάνυξη καί περισσότερες ώρες, χωρίς νά μέ βλέπη κανείς.
Τότε ό διακριτικότατος Ηγούμενος, Παπα - Σωφρόνιος, τοΰ είπε:
-"Εχεις δίκαιο, παιδί μου, άλλά, γιά νά μή γίνη σκάνδαλο, νά κατεβαίνης στήν Ακολουθία, στό Ναό.
Ό αδελφός τό δέχθηκε μέ χαρά καί κατέβαινε πρώτος στό Ναό γιά τήν Ακολουθία.Μετά όμως άπό λίγο διάστημα οικονόμησε τόν αδελφό ό Ηγούμενος σέ διακόνημα ήσυχαστικό, έξω τής Μονής, καί άνέπαυσε τόν αδελφό, ό όποιος βοηθήθηκε παράλληλα πνευματικά καί απέκτησε περισσότερη ευλάβεια καί καρδιακή προσευχή.

Ό αδελφός πού σώθηκε χωρίς κόπο,επειδή δέν κατέκρινε.

Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στήν Σκήτη τών Καυσοκαλυβίων, γιά νά γίνη Μοναχός. Οί Πατέρες
όμως τής Σκήτης δέν τόν δέχονταν, γιατί, έκτος πού ήταν ράθυμος καί αμελής, ήταν καί πολύ σκανδαλοποιός καί δημιουργούσε συνέχεια θέματα. Επειδή εκείνος αναπαυόταν στήν Σκήτη, παρακάλεσε τούς Πατέρες νά τόν αφήσουν νά μένη ώς λαϊκός καί νά εργάζεται καμιά φορά.
"Ετσι λοιπόν πέρασε τήν ζωή του μέ ραθυμία καί αμέλεια μέχρι τήν ώρα τού θανάτου του, πού έπεσε πιά στό κρεβάτι καί ψυχορραγούσε. Οί Πατέρες όμως τοΰ συμπαραστέκονταν καί βρίσκονταν συνέχεια κοντά του.Μιά μέρα ό ετοιμοθάνατος είχε έρθει σέ έκσταση καί έκανε νοήματα. Οί Πατέρες απορούσαν τί νά συμβαίνη!"Οταν συνήλθε, τούς διηγήθηκε τό έξης φοβερό:
-Είδα τόν Αρχάγγελο Μιχαήλ μ' ένα χαρτί στά χέρια του, πού είχε όλες τίς αμαρτίες μου, καί μοΰ είπε:
«Βλέπεις; αυτά έδώ τά έκανες όλα, γι' αυτό έτοιμά-σου νά πάς στήν κόλαση».
Τότε έγώ τοΰ λέω:
«Γιά κοίταξε, ανάμεσα σ' αυτά τά αμαρτήματα, υπάρχει τό αμάρτημα τής κατακρίσεως;»
Ψάχνει ό Αρχάγγελος καί μοΰ λέει:
«"Οχι, δέν υπάρχει».«Όποτε, τοΰ λέω, δέν πρέπει νά πάω στήν κόλαση,σύμφωνα μέ αυτό πού είπε ό Κύριος:
Μή κρίνετε, καί ού μή κριθήτε».
Τότε ό Αρχάγγελος Μιχαήλ έσχισε τό χαρτί μέ τά αμαρτήματα μου. "Ετσι, Πατέρες μου, θά πάω στόν Παράδεισο. "Οταν μοΰ είχατε πει ότι δέν κάνω γιά Μοναχός στήν Σκήτη καί εργαζόμουν ώς λαϊκός καί εκκλησιαζόμουν στό Κυριάκο τίς εορτές, είχα ακούσει τά λόγια τοΰ Ευαγγελίου
Μή κρίνετε, ϊνα μή κριθήτε καί είπα:
«Ταλαίπωρε, τουλάχιστον αυτό νά έφαρμόσης», καί αυτό μέ έσωσε δίχως άλλον κόπο.
Μόλις τελείωσε αυτά τά λόγια, παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Ό αμελής νεαρός Μοναχός.

Στήν Ιερά Μονή Κωνσταμονίτου, έπί Φιλάρετου, ήταν ένας νεαρός Μοναχός, πού δέν κατέβαινε στήν Ακολουθία άπό αμέλεια καί παρέλειπε καί όλα τά πνευματικά του καθήκοντα Ό ευλαβέστατος Ηγούμενος, Παπα - Φιλάρετος,τοΰ έκανε κατ' επανάληψιν παρατηρήσεις καί τόν νουθετούσε, άλλ' εκείνος καί πάλι αδιαφορούσε γιά όλα. Αναγκάστηκε πιά ό Γέροντας νά τόν άφήση στήν Παναγία,καί τήν παρακαλοΰσε μέρα - νύχτα νά βοηθήση πιά Εκείνη τόν αδελφό.Μιά μέρα, λοιπόν, είδε τήν Παναγία ό αδελφός νάτοΰ λέη θλιμμένη:- Λυπάμαι γιά τά χάλια σου. Άφοΰ τώρα πού είσαι νέος καί υγιής δέν κατεβαίνεις στό Ναό, γιά νά προσευχηθής, άλλά κάθεσαι στό κελλί σου, καί σέ πνίγουν οί άσχημοι λογισμοί, πότε θά πάς; σάν γηράσης ή όταν άρρωστήσης;Μετά άπό αυτό τό γεγονός ό Μοναχός άλλαξε τελείως καί κατέβαινε πρώτος στήν Ακολουθία καί αγωνιζόταν μέ προθυμία μεγάλη.

Ό υποτακτικός πού δέν έκανε υπακοή στόν Γέροντα του καί σώθηκε,επειδή ήλπιζε στόν Θεό.

Ελεγε ό Παπα - Μεθόδιος άπό τό Κελλί τών Αγίων Θεοδώρων, στίς Καρυές, ότι ό Γέροντας του πολύ ανησυχούσε γιά τήν πνευματική πρόοδο τών υποτακτικών του, επειδή ελεγχόταν γιά τήν υπακοή πού είχε κάνειό ίδιος, καί έτσι πέθανε μ' αυτόν τόν καημό.Μετά άπό λίγα χρόνια ό Παπα - Μεθόδιος είδε σέ όραμα τόν Γέροντα του καί τόν ρώτησε:

-Τί κάνεις, Γέροντα; Ποϋ βρίσκεσαι;

Εκείνος τοΰ απήντησε:

-Καλά είμαι, σώθηκα μέν, άλλά πώς σώθηκα! Μέ πολύ κόπο, γιατί δέν έκανα υπακοή στόν Γέροντα μου."Οταν είχα πεθάνει, μέ ρώτησε ό "Αγγελος μέ αυστηρό ύφος:

«"Εχεις κανένα καλό έργο; Τί έκανες;»

Καί έγώ απήντησα:

«Κανένα καλό έργο δέν έχω, εκτός άπό αμαρτωλές πράξεις, τίς παρακοές στόν Γέροντα μου. Τό μόνο πράγμα πού έχω, είναι ή ελπίδα μου στόν Θεό, καί ό,τι κάνειγιά μένα τό έλεος τοΰ Θεοΰ».

Πηγαίνει τότε ό "Αγγελος, γιά νά ρωτήση, καί σέ λίγο έρχεται καί λέει:

«Άφοΰ αναγνώριζες ταπεινά τά χάλια σου καί ήλπιζες μόνο στόν Θεό, μοΰ είπε ό Χριστός νά σέ περάσω μαζίμέ τούς σωζόμενους».

Ρωτάει μετά πάλι ό Παπα - Μεθόδιος τόν Γέροντα του γιά κάποιον πριονά γνωστό τους, πού είχε πεθάνει:

- Γέροντα, ποΰ βρίσκεται ό πριονάς;

Καί εκείνος τοΰ απήντησε:

- Ό πριονάς βρίσκεται σέ καλύτερη θέση άπό μένα,γιατί καί πολύ ταλαιπωρήθηκε στή ζωή του, άλλά καί έκανε ταπεινά υπακοή σ' όλα τά αφεντικά του, στά όποια εργαζόταν χωρίς γογγυσμό.Επίσης τόν ρώτησε καί γιά έναν δαιμονισμένο, πού βασανιζόταν άπό τό δαιμόνιο, «ποΰ βρίσκεται», καί ό Γέροντας απήντησε:

-Αυτός βρίσκεται σέ καλύτερη ακόμη θέση, γιατί πολύ ταλαιπωρήθηκε καί πολύ τόν ταπείνωσε τό δαιμόνιο μπροστά στους ανθρώπους. Άλλά καί ό ίδιος εΐχε ταπεινωθή, διότι έλεγε:

«Οί ευχές τών Πατέρων θά μέ σώσουν κι εμένα τόν ταλαίπωρο».

Τήν ώρα τοΰ θανάτου τοΰ Γέροντα τοΰ Παπα - Μεθοδίου εΐχε συμβή ένα συγκλονιστικό γεγονός. Ένώ ξεψύχησε, επανήλθε γιά λίγο στή ζωή. Τόν ρώτησαν τότε οί Πατέρες πού βρίσκονταν κοντά του.

-Περίεργο! πώς ξεψύχησες;

Καί ό Γέροντας απήντησε τότε:

- Μετά άπό λίγη ώρα, πού εΐχε βγή ή ψυχή μου, είπε ένας "Αγγελος:

«Νά έπιστρέψης, γιά νά άποχαιρετήσης πρώτα τόν αδελφό σου».

Έγώ τοΰ είπα:

«Δέν έχω αδελφό ούτε στόν κόσμο ούτε καί στήν Καλογερική».

Ό "Αγγελος απήντησε:

«Εννοώ τό σώμα σου, αδελφό τής ψυχής σου».

Καί όταν επέστρεψα στό σώμα μου, τότε γνώρισα τόν εαυτό μου.

Μοΰ λέει ξανά ό "Αγγελος:

«Νά άποχαιρετήσης τό σώμα σου, γιατί μ' αυτό έκακοπάθησες».

Καί μετά έφυγε ή ψυχή του στόν Ουρανό.

Ό άσπλαγχνος Μοναχός πού πλανέθηκε, γιατί έκανε ξερή άσκηση χωρίς αγάπη καί διάκριση.

Ο Πατήρ... εΐχε έρθει στό "Αγιον "Ορος μαζί μέ ένα φίλο του, γιά νά γίνουν Μοναχοί, μετά άπό έναθαύμα πού είδαν στήν Μεγαλόχαρη τής Τήνου, όταν έγινεκαλά ένας παράλυτος έκ γενετής. Ό μέν φίλος του έμεινεστήν Νέα Σκήτη, ό δέ Πατήρ... ήρθε άπό τήν Βόρειο -ανατολική πλευρά καί έγινε Μοναχός σ' ένα Ιδιόρρυθμο Μοναστήρι.Επειδή στά Ιδιόρρυθμα υπάρχει ελευθερία, χρειάζεται φυσικά καί πολλή προσοχή, διότι, έάν δέν τήν αξιοποίηση σωστά κανείς, μπορεί νά γίνη χειρότερος καί άπόκοσμικός, μπορεί καί νά πλανεθή.Ό Πατήρ... λοιπόν εΐχε αγωνιστικό πνεϋμα, άλλά τό χαλαρό πνεύμα τοΰ Ιδιόρρυθμου τόν έριξε κατ' αρχάς στήν υπερηφάνεια καί μετά στήν έπαρση. "Οσο έκανε σκληρούς αγώνες μέ υπερηφάνεια, άλλο τόσο σκλήραινε καί ή καρδιά του. Δέν τόν ενδιέφερε έάν ό διπλανός του κινδύνευε ή σπαρταρούσε, άρκεΐ νά συμπλήρωνε τά κομποσχοίνια του τά πολλά καί τίς πολλές μετάνοιες. Εΐχε γεμίσει όλες τίς ώρες, ακόμη καί τά λεπτά, μέ αγώνες,Παρακλήσεις κ.λ.π. καί πίεζε τόν εαυτό του εγωιστικά,γιά νά άγιάση, μέχρι πού δημιούργησε άγχος στόν εαυτότου. Νήστευε δέ τρομερά, έκανε συνέχεια ένατες καί τριήμερα. "Οποιος τόν έβλεπε εξωτερικά, σκυφτό, σκελετωμένο, μέ σοβαρό ύφος κ.τ.λ., σχημάτιζε τήν γνώμη ότι είναι μεγάλος Ασκητής. Επειδή καί τό διακόνημά του ήταν Δασονόμος, καί τόν περισσότερο χρόνο τόν περνοΰσε στό δάσος, καί αυτό τόν έβλαψε. "Οταν επέστρεφεστή Μονή, λές καί κατέβαινε ό Μέγας Αντώνιος άπό τό"Ορος! Δέν μιλούσε μέ κανέναν αδελφό, κλεινόταν στό κελλί του, όπως ανέφερα, καί πίεζε τόν εαυτό του στους αγώνες εγωιστικά γιά νά άγιάση.Μιά μέρα, λοιπόν, εΐχε πέσει ένας εργάτης άπό ένα δένδρο στό δάσος καί σακατεύτηκε ό καημένος. Αμέσως ό γιός του τόν φορτώθηκε καί τόν κατέβασε κοντά στήν Μονή, γιά νά ειδοποίηση τόν Διακονητή τοΰ δάσους, Πατέρα..., γιά τό συμβάν καί νά τοΰ ζητήση μιά κουβέρτα, γιά νά μεταφέρη στό Μουράγιο τόν σακατεμένο πατέρα του, γιά νά τόν πάη στήν Θεσσαλονίκη. Ό Πατήρ, δυστυχώς, όχι μόνο δέν τοΰ έδωσε κουβέρτα, άλλά σκεφτόταν τόν χρόνο πού τοΰ έτρωγε ό νέος μέ τήν υπόθεση τοΰ πατέρα του. Φυσικά, ήταν υποχρεωμένος όχι μόνο νά τόν άκούση, άλλά καί νά τόν βοηθήση, επειδή ήταν ό Διακονητής τοΰ δάσους, άλλά καί Προϊστάμενος.Δυστυχώς όμως, έκλεισε τήν πόρτα τοΰ κελλιοΰ του, γιά νά μήν καθυστέρηση καί νά συμπλήρωση τά πνευματικάτου.Οί Πατέρες τής Μονής, όταν είδαν τόν νέο νά κλαίη,τόν πλησίασαν καί τοΰ συμπαραστάθηκαν. Παρηγόρησαν τό παιδί, βοήθησαν γιά τήν μεταφορά τοΰ πληγωμένου πατέρα του καί φρόντισαν νά τακτοποιηθή σέ Νοσοκομείο.Μετά άπό τέτοια άσπλαγχνία(!) επόμενο ήταν νά άπομακρυνθή τελείως ή Χάρη τοΰ Θεοΰ καί νά σκοτισθή σιγά - σιγά ό ταλαίπωρος. "Αρχισε δέ νά καυχάται ότι έφθασε στά μέτρα τών Αγίων Πατέρων καί βλέπει Αγίους, Αγγέλους, φώτα κ.τ.λ.Μιά μέρα, λοιπόν, τοΰ εΐχε παρουσιασθή πάλι ένας δήθεν "Αγγελος καί τοΰ λέει:

- Έτοιμάσου γρήγορα, Πάτερ..., γιατί σέ λίγο θά περάσω νά σέ πάρω.

Εκείνος απήντησε:

-Νάναι ευλογημένο! καί βιαστικά - βιαστικά φόρεσε τά καινούρια του ράσα καί τό Σχήμα.'

Εν τω μεταξύ τοΰ ξαναφωνάζει:

- "Αντε, γρήγορα, ανέβα στό παράθυρο νά σέ πάρω.

Καί ό Πατήρ απήντησε:

-Κάνε υπομονή νά βρώ ένα σκαμνί, γιά νά ανέβω.

Μετά άπό αυτόν τόν διάλογο, μοΰ έλεγε ό Προηγούμενος..., ακούστηκε ένα πέσιμο καί ένα «"Ωχ!». "Ωσπου νά τρέξουν οί Πατέρες, είχε τελειώσει. Εΐχε γίνει σύντριμμα, γιατί ήταν σωματώδης, καί τό ύψος ήταν πολύ, διότιέπεσε άπό τόν τρίτο όροφο κάτω στήν πλακοστρωμένη αυλή. Οί Πατέρες τόν συμμάζεψαν στήν κουβέρτα μέ διπλό πόνο, γιατί περισσότερο σκέφτονταν τήν απώλεια τής ψυχής του. Ανέβηκαν μετά στό κελλί του, γιά νά τότακτοποιήσουν, καί βρήκαν μιά κόλλα μέ μεγάλα γράμματα νά λέη τά έξης:

«Κάτω άπ' αυτή τήν κόλλα έχω τρεις χιλιάδες δραχμές γιά ένα Σαρανταλείτουργο. Έάν δέν μοΰ τό κάνετε, νά έχετε τήν λέπρα τοΰ Γιεζή, τήν αγχόνη τοΰ Ιούδα καί τήν άρά τών 318 Θεοφόρων Πατέρων τής Πρώτης Οικουμενικής Συνόδου», καί στό τέλος είχετήν υπογραφή του.Ό Καλός Θεός, πού είναι όλο σπλάγχνα, άς λυπηθή τό ταλαίπωρο πλάσμα του, καί ή διπλή αυτή πτώση τοΰ πλανεμένου άδελφοΰ άς γίνη διπλό φρένο γιά μάς, γιά νά άγωνιζώμαστε μέ πολλή ταπείνωση καί αγάπη, νά πλησιάσουμε στόν Θεό. Αμήν.