Ό ιερομόναχος... πού ταλαιπωρήθηκε άπό τόν πειρασμό γιά εναν υπερήφανο λογισμό.

Κάποτε, σέ μιά Μονή ήταν ένας Ιερομόναχος πού φαινόταν ευλαβής μέν εξωτερικά, άλλά εσωτερικά είχε κρυφή υπερηφάνεια. Σέ όλα του ήταν τυπικός, ευγενικός καί αγωνιστής καί νουθετούσε πνευματικά τούς άλλους, γιατί ήταν καί λόγιος. Ό ίδιος όμως δέν βοηθιόταν άπό κανέναν, γιατί δίσταζαν οί άλλοι, άπό σεβασμό, νάτοΰ πουν κάτι πού έβλεπαν σ' αυτόν. Είχε δέ δημιουργήσει ψευδαισθήσεις, όχι μόνο στους άλλους άλλά καί στόνίδιο τόν εαυτό του, ότι είναι ό πιό ενάρετος τής Μονήςκ.λ.π.

Μιά μέρα, λοιπόν, είχαν φέρει στήν Μονή έναν δαιμονισμένο, καί ό Ηγούμενος είχε αναθέσει σ' αυτόν τόν Ιερομόναχο νά τοΰ διάβαση εξορκισμούς. Παράλληλα δέ, είχε πει νά κάνουν καί οί Πατέρες κομποσχοίνι, γιάνά έλευθερωθή τό πλάσμα τοΰ Θεού. Επόμενο φυσικά ήταν νά στριμωχθή πολύ τό δαιμόνιο καί νά φωνάζη:- Πού μέ διώχνεις, άσπλαγχνε;Ό πονηρός έβαλε καί τήν πονηριά του, γιά νά δώσητήν εντύπωση στόν Παπά ότι αυτός τόν διώχνει! Καί εκείνος άπαντα στόν δαίμονα:-Νά έρθης σ' έμενα.'Από εκείνη τήν στιγμή τόν εξουσίαζε πιά τόν Ιερομόναχο ό δαίμονας.Τό είχε πει μέν αυτό ό "Αγιος Παρθένιος σέ έναν δαίμονα, όταν τόν έδιωχνε, άλλ' εκείνος ήταν "Αγιος, γι' αυτό καί τό δαιμόνιο τοΰ είχε απαντήσει: «Καί μόνο τό όνομα σου μέ καίει, Παρθένιε!» Άφοΰ λοιπόν είχε δεχθή τήν δαιμονική επίδραση ό Ιερεύς, ταλαιπωρεΐτο χρόνια ολόκληρα καί δέν μποροΰ-σε νά άναπαυθή πουθενά. Συνέχεια γύριζε, πότε έξω στόνκόσμο καί πότε μέσα στό "Αγιον "Ορος. Τοΰ είχε δέ δημιουργήσει αυτή ή κατάσταση καί ψυχική κούραση άλλάκαί σωματική κόπωση μέ τρεμούλα.Στά τελευταία πιά χρόνια τής ζωής του είχε άπαλλαχθή άπό τό δαιμόνιο, γιατί είχε ταπεινωθή πολύ άπό αυτόν τόν πειρασμό, ό όποιος τοΰ άφησε πολλή ωφέλεια, άθελα του φυσικά. Στό εξής πάντα μιλούσε ταπεινά καί ζητούσε συμβουλές γιά τόν εαυτό του.

ΟΙ απροετοίμαστοι κληρικοί,πού έμποδίσθηκαν άπό τόν Θεό καί δέν λειτούργησαν.

Κάποτε, στήν Σπηλιά τοΰ Αγίου Αθανασίου ήταν ένας Γέροντας μέ δύο υποτακτικούς. Ό ένας ήταν Ιερομόναχος καί ό άλλος Ιεροδιάκονος. Μιά μέρα, λοιπόν, πήγαν οί υποτακτικοί του σ' ένα έξωκκλήσι, γιά νά λειτουργήσουν. Ό Ιερεύς όμως φθονούσε πολύ τόν Διάκο, γιατί τόν ζήλευε, επειδή ό Διάκος ήταν πιό έξυπνος καί επιτήδειος φυσικά σέ όλα* άλλά καί ό Διάκος δέν βοηθούσε μέ τόν εγωιστικό του τρόπο.Ό Ιερεύς είχε προετοιμασθή μέν εξωτερικά, διαβάζοντας τήν θεία Μετάληψη καί κάνοντας όλα τά σχετικά τυπικά, δυστυχώς όμως, τό κυριότερο, τήν εσωτερική προετοιμασία, δέν τό έκανε: τό νά έξομολογηθή ταπεινά,γιά νά διώξη τόν φθόνο καί τήν ζήλεια άπ' τήν καρδιά του, τά όποια δέν φεύγουν μέ τό νά αλλάξουμε τά ρούχα μας καί νά λούσουμε τό κεφάλι."Ετσι, λοιπόν, μέ τήν εξωτερική αυτή προετοιμασία προχώρησε στό φοβερό Θυσιαστήριο, γιά νά λειτουργήση. Μόλις άρχισε νά προσκομίζη, τί συνέβη όμως; Ακούστηκε ξαφνικά ένας μεγάλος κρότος, καί είδε νά φεύγητό "Αγιο Δισκάριο άπό τήν Προσκομιδή καί νά εξαφανίζεται!Επόμενο ήταν νά μή μπορέσουν πιά νά λειτουργήσουν. 'Εάν δέν τούς εμπόδιζε ό Καλός Θεός μέ αυτόν τόν τρόπο, καί λειτουργούσε ό Ιερεύς μέ τήν ψυχική κατάσταση στήν οποία βρισκόταν, μού λέει ό λογισμός ότι θά πάθαινε μεγάλο κακό. Αυτή τήν γνώμη είχε καί ό Παπα - Βαρλαάμ τής Βίγλας, ό όποιος καί μοΰ διηγήθηκε τό περιστατικό αυτό.

Ό θεληματάρης υποτακτικός.

Ενας υποτακτικός στά Καυσοκαλύβια είχε πολύ θέλημα, καί γιά ό,τι τού έλεγε ό λογισμός του επέμενε στόν Γέροντα του, γιά νά πάρη ευλογία. (Δηλαδή έπαιρνε ευλογία μέ εκβιασμό, γιά νά κάνη τό θέλημα του).Μιά μέρα, λοιπόν, ένώ εργαζόταν μαζί μέ τόν Γέροντα του καί ήταν απαραίτητος, γιατί τόν βοηθούσε σέ κάτι, λέει στόν Γέροντα:- Δώσ' μου ευλογία νά πάω νά κοιμηθώ δέκα λεπτά.Ό Γέροντας τοΰ απήντησε:-Κάνε λίγο υπομονή, παιδί μου, γιατί τώρα πρέπει νά κρατάς λίγο έδώ αυτό πού φτιάχνω* σέ μισή ώρα τελειώνουμε καί κοιμάσαι.Ό υποτακτικός επέμενε συνέχεια, γιά νά πάρη ευλογία. Ό Γέροντας ξανά τοΰ λέει:-Ευλογημένε, γιά δέκα λεπτά πού θέλεις νά κοιμηθής, τί ύπνο θά κάνης;Κι εκείνος απήντησε:- Δώσ' μου ευλογία, καί έγώ θά κοιμηθώ.Τελικά ό Γέροντας αναγκάσθηκε νά τοΰ δώση ευλογία, άφοΰ επέμενε συνέχεια, καί εκείνος πήγε νά κοιμηθή.Μόλις όμως έπεσε στό κρεβάτι, βλέπει ξαφνικά τόν σατανά νά όρμάη επάνω του μέ λύσσα, νά τόν άρπάζη μέ θυμό καί νά τόν στύβη σάν λεμονόκουπα. Τό θεληματάρικο Καλογέρι προσπαθούσε νά τοΰ ξεφύγη, άλλά δυστυχώς δέν μπορούσε. Επάνω δέ στήν μεγάλη του αγωνία,αναγκάστηκε νά πή τήν ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με, γιά τό χατίρι τοΰ Γέροντα μου».Τότε ό σατανάς κάηκε άπό τήν ευχή, ή οποία είχε καί συντριβή, διότι ό υποτακτικός συναισθάνθηκε τήνπαρακοή του καί τήν άναξιότητά του καί κατάλαβε ότι δέν είχε μοΰτρα νά ζητήση βοήθεια ό ίδιος, άλλά παρακάλεσε νά τόν έλεήση ό Χριστός γιά τό χατίρι τοΰ Γέροντα

του. Αυτό φυσικά ήταν πού έκαψε τόν διάβολο, καί θυμωμένος τόν πέταξε άπό τά χέρια του έξω άπό τό παράθυρο, μακριά περίπου πενήντα μέτρα, χωρίς νά πάθη κακό* τόν φύλαξε ό Θεός!"Ετρεξε μετά κατατρομαγμένος στόν Γέροντα του καί τοΰ διηγήθηκε τό φοβερό όραμα. Ό Γέροντας απόρησε! Μέσα σέ δέκα λεπτά νά συμβοΰν όλα αυτά τά γεγονό

τα!

Μετά άπό τό μάθημα πού πήρε άπό τόν πειρασμό,κατά παραχώρηση Θεοΰ, τό Καλογέρι αυτό έγινε ό πιό υπάκουος υποτακτικός τής Σκήτης καί πρόκοψε πνευματικά.

Ό Γερο - Κοσμάς, ό Παντοκρατορινός(ό Άμπελικός).

Ο Γερο - Κοσμάς γεννήθηκε στό 'Αγγελοχώρι τής Θράκης τό 1897. Τό κοσμικό του όνομα ήταν Κλεάνθης, καί ή ζωή του ήταν καλογερική καί άπό τόν κόσμο. 'Ασκήτευε στό κτήμα του κάνοντας παρόμοια εργασία (ήταν κηπουρός). Εργαζόταν καί έκεΐ τήν αγάπη πάλι γιά τούς άλλους καί μάζευε συνέχεια αγάπη άπό τόν Χριστό. "Εκανε δηλαδή πολλές ελεημοσύνες καί βοηθούσε συνήθως εκείνους πού είχαν τάση νά κλέβουν, όταν είχαν ανάγκη, γιά νά τούς προφύλαξη άπό τό θανάσιμο αμάρτημα τής κλοπής καί άπό άλλα χειρότερα...Μιά φορά, ένας μικρός, ό όποιος μοΰ τό διηγήθηκε μεγάλος πιά, πήγε στόν κήπο του, γιά νά άγοράση κηπουρικά καί μετά νά άγοράση καί άλλα πράγματα άπό τά καταστήματα. Μόλις έφθασε στόν κήπο, τί νά ίδή! Τάχρήματα τά είχε χάσει. "Αρχισε νά κλαίη ό μικρός καί νάφέρνη κακές σκέψεις καί λύσεις, γιατί φοβόταν τό γερόξύλο πού τόν περίμενε άπό τήν μάνα του.Άφοΰ τόν καθησύχασε τόν μικρό ό τότε Κλεάνθης, τοΰ λέει:

-Θυμάσαι, παιδί μου, πόσα χρήματα σοΰ έδωσε ήμάνα σου καί τί σοΰ είπε νά άγοράσης;-Ναί, απήντησε ό μικρός.Τοΰ έδωσε λοιπόν τά κηπουρικά, τοΰ έδωσε καί τάρέστα καί τοΰ λέει:-Μή στενοχωρήσαι καθόλου, άλλά νά προσεχής άλλη φορά.Τέτοια καί άλλα έκανε στόν κόσμο, όταν ζούσε στήν πατρίδα του.Γύρω στό 1914 έφυγε άπό τόν κόσμο καί άφησε τόναδελφό του καί τόν κήπο του καί ήλθε στό Περιβόλι τήςΠαναγίας νά αγωνιστή μαζί μέ πνευματικούς αδελφούς.Έκάρη Μοναχός τό 1915. Παρέμεινε δέ στήν "Ι. ΜονήΣταυρονικήτα μέχρι τό 1924 καί, μέ τήν αλλαγή τοΰ Ημερολογίου, έφυγε τόν επόμενο χρόνο καί κοινοβίασεστήν Τ. Μονή τοΰ Παντοκράτορος. Έκεΐ παρακάλεσετούς Πατέρες νά μένη έξω τής Μονής, στήν Άμπελικιά πού ήταν κοντά στήν μετάνοια του. Είχε άσκητέψει καί σέ άλλα μέρη τοΰ Αγίου "Ορους μέχρι τό 1939. Άλλά άπό τό 1939 καί στήν συνέχεια αγωνιζόταν πιά στήν Άμπελικιά. "Ολη μέρα δουλειά καί ευχή αδιάλειπτη. Τό σώμα του τό είχε τελείως παραμελημένο, διότι όλη τήν προσπάθεια του τήν είχε στρέψει στήν επιμέλεια τής ψυχής του.Τά ρούχα του ήταν λασπωμένα άπό τόν ίδρωτα καί τόχώμα. Σέ μία άκρη στό πάτωμα είχε κάτι παλιές κουβέρτες, όπου πλάγιαζε, οί όποιες είχαν τόσο πολύ χώμα,πού, έάν έριχνες σπορίδια, θά φύτρωναν.Ένώ εργαζόταν πολύ σκληρά καί αγωνιζόταν καίστά πνευματικά φιλότιμα, περνούσε μέ λίγη λιτή τροφή,χόρτα, κανένα ξηρό καρπό καί παξιμάδι. Τά χρήματαπού δίνουν στά Ιδιόρρυθμα γιά τά διακονήματα, άπό τά

όποια συντηρούνται οί Πατέρες, ό Γερο - Κοσμάς δέν τάέπαιρνε καί τούς έλεγε:- Νά τά κρατήστε, Γεροντάδες, θά τά πάρω αργότερα όλα μαζεμένα.Εκείνοι νόμιζαν ότι θά τά έπαιρνε στά γεράματατου, άλλά ό Γερο - Κοσμάς εννοούσε στήν άλλη ζωή. Επίσης τίς «κουμπάνιες», δηλαδή τά τρόφιμα κ.λ.π., πούτοΰ έδινε ή Μονή, τά μοίραζε ευλογία στά Γεροντάκια τήςΚαψάλας. Έάν κανένα Γεροντάκι δέν τά δεχόταν, τήνάλλη φορά πού θά πήγαινε ό Γερο - Κοσμάς τοΰ έλεγε:- Γέροντα, σοΰ έφερα μερικά πράγματα γιά πούλημα* καί τοΰ τά έδινε σχεδόν δωρεάν."Ετσι, τοΰ άνέπαυε τόν λογισμό, καί τά ελάχιστα εκείνα χρήματα τά έδινε σέ άλλον ευλογία. Μέ αυτές τίς επαφές μέ τούς Πατέρες βοηθιόταν καί ό ίδιος πνευματικάάπό τίς συμβουλές τους. "Αλλες επαφές δέν είχε, εκτόςόταν εκκλησιαζόταν καί κοινωνούσε. Τόν έβλεπε κανείςπάντοτε κάτω άπό τά κλήματα νά καθαρίζη τίς αγριάδεςκαί μέ τήν αδιάλειπτη ευχή νά καθαρίζη μέ δάκρυα τήνψυχή του.

Ηταν κοντούλης καί ηλιοκαμένος, άλλά έλαμπε φορές - φορές τό πρόσωπο του. Αυτό τό είδα μέ τά μάτια μου, άλλά καί άλλοι Πατέρες μοΰ τό είπαν. Τήν τελευταία φορά πού τόν είδα, μοΰ έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, γιατί, τήν ώρα πού τόν ρωτούσα γιά κάτι, άστραψε πάλι τό πρόσωπο του πιό πολύ, καί μέ θάμπωσε ό Γερο - Κοσμάς! Αυτή ήταν καί ή τελευταία συνάντηση.Τό 1970, στίς 13 Απριλίου, πέταξε άπό τό Περιβόλιτής Παναγίας σάν "Αγγελος στους Ουρανούς ό Γερο -Κοσμάς άπό τό Άγγελοχώρι τής Θράκης. Τήν ευχή του νά έχουμε. Αμήν.

O Παπα - Φιλάρετος, ό Ηγούμενος τής I.M. Κωνσταμονίτου.

Οί Πατέρες τής Ί. Μονής Κωνσταμονίτου πολλά έχουν, φυσικά, νά γράψουν γιά τόν "Αγιο Γέροντα τους, διότι τόν έζησαν άπό κοντά πολλά χρόνια. Άπό μακριά έγώ λίγα γνώριζα, άλλά θά ήταν αδικία, έάν δέν ανέφερα καθόλου τόν "Αγιο Γέροντα, διότι διακρινόταν γιά τίς αρετές του ανάμεσα στους άλλους Πατέρες καί Ηγουμένους τής εποχής του καί ήταν ξακουστός.Κάποτε, λοιπόν, είχε έπισκεφθή τήν Ί. Μονή Κωνσταμονίτου ένας έφεδρος Αξιωματικός, κατά τό 1950.Ό Παπα - Φιλάρετος τόν φώναξε άπό μακριά μέ τό όνομα του καί τοΰ είπε καί μιά περιπέτεια πού είχε' τόν συμβούλευσε καί τόν παρηγόρησε. Ό Αξιωματικός τάχασε!Είχε συγκλονισθή άπό τό διορατικό χάρισμα τοΰ Γέροντα καί τοΰ είπε μέ ευλάβεια:-Γέροντα, θά γίνω Μοναχός, μόλις απολυθώ.Ό Πατήρ απήντησε:-Νά γίνης, παιδί μου, άλλά όχι σ' αυτό τό Μοναστήρι, γιατί θά σοΰ συμβή πειρασμός μετά άπό τρία χρόνια μέ τόν Γραμματέα.Ό Γέροντας προέβλεπε καί μετά άπό τρία χρόνια έναν πειρασμό πού θά συναντούσε!"Οταν λοιπόν ό Αξιωματικός απολύθηκε άπό τόνΣτρατό, ό Παπα - Φιλάρετος τόν συμβούλευσε καί τόν έστειλε σέ άλλη Μονή, όπου καί έγινε Μοναχός. Άλλά κάθε μήνα πήγαινε καί συμβουλευόταν τόν άγιο Γέροντα.Μιά μέρα πού τόν είχε έπισκεφθή, τόν βρήκε καθισμένοσέ μιά άκρη τού κελλιοΰ του τόν Παπα - Φιλάρετο νά πιά-νη τό κεφάλι του. Ό Πατήρ Άνανίας (ό πρώην Αξιωματικός) μέ πόνο τόν αγκάλιασε καί τόν ρώτησε:-Τί έχεις, Γέροντα; Τί έπαθες;
Καί ό Γέροντας απήντησε στενοχωρημένος:-Τέκνον μου, Άνανία, ούδένα πειρασμό είχα σήμερα, έγκατέλειψις Θεοΰ!Ό Αθλητής τοΰ Χριστού Παπα - Φιλάρετος ήθελε νά παλεύη κάθε μέρα μέ τούς πειρασμούς, γιά νά στεφανώνεται άπό τόν Χριστό!"Αλλη φορά πάλι, είχε ιδεί έναν λαϊκό καί τοΰ λέει:- "Ε, κακομοίρη μου, έσύ δέν πάσχεις άπό σωματική αρρώστια. "Αδικα καταξοδεύτηκες στους γιατρούς.'Εσένα ό σερσέμης* σέ βασανίζει.Εκείνος τοΰ είπε:-Κάνε προσευχή, Γέροντα, νά απαλλαχτώ.Καί ό Παπα - Φιλάρετος τοΰ απήντησε:-Θά κάνω έγώ προσευχή, παιδί μου, άλλά καί έσύνά νηστέψης, γιατί έτσι μόνο φεύγει τό δαιμόνιο, μέ νηστεία καί προσευχή* τό είπε ό Χριστός μας.Ό βασανισμένος άνθρωπος έκανε υπακοή καί έγινε καλά μέ τήν νηστεία πού έκανε ό ίδιος καί τήν νηστείακαί προσευχή τοΰ Αγίου Γέροντα.Στά τελευταία του πιά ό Παπα - Φιλάρετος είχε ωριμάσει πνευματικά καί γνώριζε όχι μόνο τίς καρδιές καίτούς λογισμούς τών ανθρώπων, άλλά ακόμη καί στίς τσέπες τί είχαν!Μιά μέρα είχε περάσει άπό τήν Μονή Κωνσταμονίτου ένας Κληρικός, νά πάρη τήν ευχή τοΰ Γέροντα καί νάτόν συμβουλευτή. "Ηθελε νά μείνη στό "Αγιον "Ορος. Ό Παπα - Φιλάρετος, άφοΰ τοΰ απήντησε στά θέματα πού ιού ανέφερε, καί σέ άλλα, πρίν νά τοΰ τά πή ό Κληρικός,rou είπε καί τί νά κάνη τά χρήματα πού είχε στίς τσέπες Γου, καί τό ποσό ακριβώς τών χρημάτων πού είχε! Ό Κληρικός τάχασε καί δόξασε τόν Θεό, πού γνώρισε Γέροντα καί στήν εποχή μας σάν τούς Γεροντάδες τής παλαιάς εποχής!"Οταν πιά γέρασε ό Παπα - Φιλάρετος, αρρώστησε λίγο, γιατί οί σωματικές του δυνάμεις τόν είχαν εγκαταλείψει. Οί Πατέρες τής Μονής άπό αγάπη τόν ανάγκασαν νά πάη σέ Νοσοκομείο στήν Θεσσαλονίκη, γιά νά έξετασθή. Ό Γέροντας δέν κατάλαβε πώς βρέθηκε στό Νοσοκομείο, γιατί ήταν ζαλισμένος καί άπό τό ταξίδι, εκτός άπό τήν εξάντληση πού είχε. "Οταν συνήλθε, βλέπει γιάμιά στιγμή νά έρχωνται οί Νοσοκόμες καί νά τόν πλησιάζουν. Ό Παπα - Φιλάρετος, μόλις τίς είδε στά άσπρα ντυμένες καί μέ εκείνα τά καπελάκια, νόμιζε ότι είναι "Αγγελοι μέ φωτοστέφανα καί άπό ευλάβεια έκρυβε τό πρόσωπο του μέ τό σεντόνι. "Ολοι γύρω του τάχασαν καί θαύμασαν γιά τήν καθαρότητα τού Γέροντα! Ό Προηγούμενος Συμεών ό Φιλοθείτης ήταν καί αυτός δίπλα του τότε,ό όποιος καί μού τό διηγήθηκε.Τόν μετέφεραν μετά στήν Μετάνοια του, καί άνεπαύθη έν Κυρίο. Τήν ευχή του νά έχουμε. 'Αμήν.

Οί δύο φαντασμένοι Μοναχοίπού πλανέθηκαν.

Κάποτε δύο νέοι, πού ήταν πολύ αγαπημένοι άπό τόν κόσμο, είχαν έρθει στό "Αγιον "Ορος καί έγιναν Μοναχοί. Δυστυχώς όμως δέν συμβουλεύονταν μεγαλύτερους ούτε καί άκουγαν συμβουλή μεγαλυτέρου, άλλά άκουγαν τό παιδικό τους μυαλό, πού συμφωνούσε πάντα τοΰ ενός μέ τοΰ άλλου γιά θέματα πνευματικά. "Αλλοτε έκαναν μεγάλες νηστείες, μέχρι πού άπέκαμαν καί μετά τό έριχναν στό πολύ φαγητό, καί άλλοτε έκαναν τούς έγκλειστούς Ήσυχαστάς, μέ παιδικό εγωισμό, καί μετά έτρεχαν νά βρουν ανθρώπους, γιά νά μιλοΰν συνέχεια καίνά άργολογοΰν. Μέ άλλα λόγια, ό πονηρός τούς πετούσε άπό τά δεξιά στά αριστερά καί πάλι άπό τά αριστερά στά δεξιά, όπως έπαιζαν καί αυτοί μέ τό δικό τους παιδικό μυαλό μέ τήν Καλογερική.Μεταξύ τους όμως είχαν αγάπη αδελφική. Άλλά τί τό θέλεις; "Εβλαψαν τά μυαλά τους μέ τόν εγωισμό τους,άφοΰ δέν άκουγαν κανέναν μεγαλύτερο, καί ό ένας άνέπαυε τόν άλλο στό
θέλημα του. Είχαν δέ ύποσχεθή νά μή χωρισθούν ποτέ ούτε σ' αυτή τήν ζωή ούτε καί στήν άλλη.
Ό πονηρός όμως τό εκμεταλλεύτηκε αυτό καί τούς άνοιξε, δυστυχώς, δουλειά!Μιά μέρα λοιπόν λέει ό ένας στόν άλλο:- Μοΰ πέρασε ένας λογισμός, αδελφέ μου, ότι αυτό πού υποσχεθήκαμε, νά πεθάνουμε καί οί δυό μιά μέρα,δέν είναι σίγουρο ότι θά γίνη. Τό πιό σίγουρο γιά τήν υπόσχεση μας είναι νά ραφτούμε καί οί δυό μαζί, όπως ράβουν τούς νεκρούς, καί νά πέσουμε στήν θάλασσα.Δυστυχώς, τό δέχθηκε καί ό άλλος μέ χαρά. Παίρνουν λοιπόν μιά κουβέρτα, σπάγκο καί σακοράφα καί πηγαίνουν γιά τήν θάλασσα χαρούμενοι. Άφοΰ ράφτηκαν καλά, επάνω σ' έναν βράχο, έπεσαν κάτω στήν θάλασσα. Επόμενο ήταν, όπως ήταν τυλιγμένοι καί ραμμένοι,νά πνιγούν μιά μέρα καί οί δύο.Πέρασε αρκετό διάστημα, καί τά πτώματα τους  βρέθηκαν στήν ακροθαλασσιά τοΰ Βόλου. (Αυτό έγινε γύρω στό 1912).Τό θλιβερό αυτό γεγονός πού μάς συγκλονίζει, μάς φρενάρει κιόλας, γιά νά είμεθα προσεκτικοί. Παράλληλα όμως καί μάς υποχρεώνει νά παρακαλέσουμε τόν Θεό νά μή θεώρηση γιά αυτοκτονία αυτή τήν αυτοκτονία τών αδελφών μας, άλλά νά τήν παράβλεψη σάν παιδική μεγάλη αταξία. Αμήν.

Ό ευλαβής καί υπάκουος υποτακτικός.

Ενας νεαρός Μοναχός τής Ιεράς Μονής Έσφιγμένου, επειδή είχε πολλή κατάνυξη τήν ώρα τής προσευχής καί προδιδόταν στήν Ακολουθία άπό τούς λυγμούς καί τά κλάματα, δέν κατέβαινε γι' αυτόν τόν λόγο στήν Εκκλησία, άλλά προσευχόταν μόνος του στό κελλί του. "Οταν είδε ό Ηγούμενος νά άπουσιάζη μιά - δυό άπότήν Ακολουθία, μπήκε σέ λογισμούς καί κάλεσε τόν Μοναχό στό Ήγουμενεΐο καί τόν ρώτησε:
-Γιατί, παιδί μου, δέν έρχεσαι στήν Ακολουθία, όπως όλοι οί Πατέρες;
Ό αδελφός απήντησε:
-Γέροντα, δυσκολεύομαι στό Ναό, ένώ στό κελλί μου μπορώ νά προσεύχωμαι μέ πολλή κατάνυξη καί περισσότερες ώρες, χωρίς νά μέ βλέπη κανείς.
Τότε ό διακριτικότατος Ηγούμενος, Παπα - Σωφρόνιος, τοΰ είπε:
-"Εχεις δίκαιο, παιδί μου, άλλά, γιά νά μή γίνη σκάνδαλο, νά κατεβαίνης στήν Ακολουθία, στό Ναό.
Ό αδελφός τό δέχθηκε μέ χαρά καί κατέβαινε πρώτος στό Ναό γιά τήν Ακολουθία.Μετά όμως άπό λίγο διάστημα οικονόμησε τόν αδελφό ό Ηγούμενος σέ διακόνημα ήσυχαστικό, έξω τής Μονής, καί άνέπαυσε τόν αδελφό, ό όποιος βοηθήθηκε παράλληλα πνευματικά καί απέκτησε περισσότερη ευλάβεια καί καρδιακή προσευχή.